Ten pociąg się nie zatrzymuje! Bielskie Centrum Kultury im. Marii Koterbskiej, Jethro Tull, 26.05.2022

Koncert Jethro Tull w Bielsku-Białej miał się początkowo odbyć w dniu 4 kwietnia 2020 roku. Na przeszkodzie stanęły jednak obostrzenia epidemiczne i imprezę przeniesiono na dzień 14 czerwca 2021, ale i wówczas występ nie doszedł do skutku - z podobnych powodów. Organizatorzy i muzycy jednak nie zrezygnowali z koncertu, przekładając go po raz drugi - na 26 maja 2022 roku. I powiem Wam, że było warto tyle czekać, ponieważ Ian Anderson i jego koledzy zaprezentowali się wczoraj wyśmienicie i udowodnili, że wciąż są wielcy, nie mają sobie wielu równych w dziedzinie dostarczania radości słuchaczom! Zapraszam na relację. 

Pieśni z lasu

Brytyjski zespół rockowy Jethro Tull i jego lider, ekscentryczny Ian Anderson, fascynuje mnie od momentu, kiedy pierwszy raz usłyszałem piosenkę ...And The Mouse Police Never Sleeps (pol. Mysia policja nigdy nie śpi) z albumu Heavy Horses, wydanego w roku 1978. Tekst tego utworu opowiada o kocie wokalisty, dzikości jego natury i jego współpracy ze swoim panem (a raczej to kot jest tutaj panem sytuacji). Zwrócił moją uwagę niebanalnym tytułem, ciekawą, nietypową dla tego rodzaju muzyki treścią i… dalej to poszło. W dzisiejszym wpisie zajmiemy się za to wcześniejszym albumem grupy, Songs from the Wood (Pieśni z lasu albo Pieśni z drzew; 1977), co jest tym bardziej wskazane ze względu na reminiscencje pewnego spotkania, które miało miejsce kilka tygodni temu, w którym to zdarzeniu niebagatelną rolę tajemnicy zachęcającej do przełamania lodów odegrał ten właśnie album.

W drodze do Budapesztu

Prolog

W roku 1987 brytyjski zespół rockowy Jethro Tull wydał kolejny swój album studyjny, Crest of a Knave (po polsku: Herb łotra). Najbardziej znanym fragmentem dzieła jest dziesięciominutowy utwór Budapest. W warstwie muzycznej Ian Anderson i Martin Barre nawiązali do twórczości Dire Straits, natomiast tekst piosenki opowiada o spotkaniu muzyków z pewną wyzywającą i budzącą ogólne zainteresowanie (jakie to częste u Andersona! przypomnijmy sobie Łowczynię...) dziewczyną, którą spotkali właśnie w stolicy Węgier. Kończy się taką oto frazą: